teken van de tijd

Deze column bevat geen oplossing, ik waarschuw maar alvast. Gelukkig is dat volgens de krantenmagnaat uit McEwan’s Amsterdam ook helemaal niet nodig, aangezien columns vooral vulling zijn: “Jullie weten wel, we nemen iemand met een laag tot gemiddeld IQ, mogelijk een vrouw, en laten die schrijven over, nou ja, maakt niet uit.”

Dat lucht alvast op. Want ik wil graag schrijven over het tentenkamp als teken van de tijd. Tentenkampen dus zoals vorig jaar gebruikt door Occupy en tot vorige week door vluchtelingen in Amsterdam. Of zoals ze momenteel op het Tahirplein staan. Als protestuiting verschillen ze namelijk nogal van demonstraties en grote marsen.

Demonstraties komen vooral voort uit woede en hebben een duidelijk doel. Betogers gaan de straat op tegen bezuinigingen, een oorlog, of een leider als Mubarak. Hun eis is concreet: haal deze smet weg en alles is weer goed. Op een paar details na mag de wereld blijven zoals hij is.

In tentenkampen daarentegen is juist die wereld de inzet. Hier gaat het niet om details, maar om een heel systeem dat is vastgelopen. Meer dan woede heerst er wanhoop. De problemen zijn te groot geworden, teveel met elkaar verweven geraakt, er valt niets meer te kiezen, want er is geen alternatief. Je kunt voor of tegen bezuinigingen zijn, maar wat zet je tegenover het graaikapitalisme, een alomvattende corruptie of onhoudbare migratiestromen?

Duidelijk is alleen dat het anders moet. In dat opzicht zijn tentenkampen dus veel bedreigender voor de maatschappelijke orde. Juist ook door de vorm ervan: waar na een demonstratie iedereen weer netjes naar huis, werk of school gaat, onttrekt een kamp zich aan de samenleving. Het staat er tegelijkertijd buiten als ook letterlijk middenin. Het vreet als het ware aan het hart ervan.

En terecht. Want hoeveel kampen er ook worden ontruimd, de systeemfouten komen steeds duidelijker aan het licht. Wat knip- en plakwerk volstaat niet meer. Je kunt banken blijven redden, niet-uitzetbare vluchtelingen op straat gooien wat je wilt (hetgeen een absolute schande is, maar dat spreekt voor zich), het wachten is op een structureel alternatief. Op iemand met een oplossing. Al dan niet in een column!

Geef een reactie