sentimentele softies

Soms komen dingen echt te mooi samen, dan vormen schijnbaar afzonderlijke nieuwsberichten gecombineerd ineens een heel nieuw verhaal. Neem bijvoorbeeld Project X in Haren, rellende moslims in het Midden-Oosten en de vier mannen die vorige week in België veroordeeld werden voor pesterijen op het werk. 

Zes maanden cel en een boete van 11.400 euro, dat kregen de vier pestkoppen opgelegd. Omdat ze afvalresten in de tas van Pascal stopten. En een gephotoshopte foto van Pascal verspreidden. Bovendien ‘likten ze met regelmaat aan zijn oor’. Daarom schoot de rechter Pascal te hulp. Want gemeen doen tegen elkaar, dat mag niet. Ondertussen probeert Pascal zijn nare ervaringen te verwerken met behulp van een psychiater.

Het is de zoveelste uiting van een cultuur van sentimentele softies die langzaam is ontstaan. Op televisie zijn voornamelijk nog huilende mensen te zien, tijdschriften staan vol new-age lessen over hoe je de liefde kunt vergroten en het merendeel van internet bestaat inmiddels uit onroerende filmpjes van kittens in plaats van porno. Met als gevolg dat mensen nergens meer tegen kunnen en volledig in de stress schieten van agressief gedrag.

En dus is iedereen ontsteld, geschokt en verontwaardigd over Project X. Nee, de hoogwaardigheidsbekleders en media hadden dit niet voorzien. Dat er mensen zijn die, zoals de NOS-hoofdredacteur huilerig schreef, ‘er blijkbaar genoegen in scheppen anderen te kwetsen.’

Martin Schulz, voorzitter van het Europees Parlement, was al even van slag door de pesterijen van de makers van The Innocence of Muslims en de allesbehalve onschuldige reacties daarop. Kruipend bood hij zijn excuses aan, waarom kunnen we toch niet gewoon lief zijn voor elkaar?

Maar de mens is een sociaal wezen. En daar hoort behalve liefde, mededogen en het delen van ontroerende filmpjes van kittens ook agressie bij. Mensen komen samen, testen het karakter van hun groepsgenoten en vallen aan als ze daar een mogelijkheid toe zien. De manier om je daartegen te verweren is met een rechte rug. In plaats van klagend naar de rechter en psychiater te rennen had de Belgische Pascal zijn belagers gewoon een klap voor hun kop moeten geven. Of nog beter, een lik aan hun oor.

One Comment

  1. albert pijnappels

    Aansluitend wil ik opmerken, dat de aandacht voor “gederfde levensvreugde’ is over komen waaien uit Amerika. Het zijn vooral de gehele keten profs die streven naar het verwerven van bestaansrecht, ipv het streven naar overbodigheid. Profs?? Aan het begin van de keten, politie met korpsdoelstellingen ‘menselijk leed’rechters, hulpverleners enz enz. Bijkomend effect ‘klagers zijn (ook vaak) daders’

Geef een reactie