niet van deze tijd

Vroeger, wat moet het toch mooi zijn geweest. Toen verkiezingen nog geen mediaspektakel waren. Toen niet overal een spel of quiz van werd gemaakt. Toen er nog goede films uitkwamen, politieke films – the Conversation van Francis Ford Coppola! Ja, vroeger, toen hipsters nog leefden van lucht en jazz, literatuur nog kon shockeren en Playboy interviews plaatste met Sartre en Nabokov, terwijl Marilyn Monroe de centerfold was.  

Tegenwoordig is die centerfold Britt Dekker, bekend van allerlei spellen en quizzen op tv. Alles lijkt verloren, op één ding na. Vroeger was er nog geen internet. En daarmee ook niet de enorme vrijheid die daar te vinden is.

Vorige week bestrafte de rechter GeenStijl voor het plaatsen van een hyperlink naar nog ongepubliceerde Playboyfoto’s van Britt Dekker. Die hyperlink was een inbreuk op het auteursrecht van Playboy, inkomstenderving dus. Het is hetzelfde argument als de muziek- en filmindustrie gebruikt in haar strijd tegen illegale downloads. Ook al is allang bekend dat die downloads vooral goede reclame zijn – als de Playboyfoto’s opwindend zouden zijn geweest, of Britt Dekker een aantrekkelijke vrouw, zou Playboy alleen maar meer exemplaren hebben verkocht. Maar dat terzijde.

Het probleem is dat de entertainmentindustrie nog steeds volgens de regels van vroeger wil spelen. Toen overal een grote baas achter zat die aan de touwtjes trok. Toen alles nog overzichtelijk was. Maar internet heeft geen baas. Internet is een anarchistische chaos waar aansprakelijkheid oneindig wordt gedeeld.

Je kunt The Pirate Bay wel verbieden, maar binnen een dag verschijnen er tientallen nieuwe sites. Als GeenStijl de hyperlink niet had geplaatst, had iemand anders het wel gedaan. De foto’s waren toch al uitgelekt. Desalniettemin blijven bedrijven, rechters en politici wanhopig zoeken naar één enkel aanspreekpunt, één bron van al het vermeende kwaad, de essentie ervan. Het is een conservatieve reflex die zinloos is. Want internet heeft het spel veranderd, heeft de cultuur veranderd. Er is geen centrum of midden meer.

In plaats van te blijven vasthouden aan het verleden, zullen oude structuren daarom moeten worden herzien. Het auteursrecht bijvoorbeeld, die is simpelweg niet meer van deze tijd. En zoals vroeger wordt het nu eenmaal nooit meer. Gelukkig maar.

Geef een reactie