ware grootsheid

Steeds meer mensen slikken dus medicijnen tegen ADHD, omdat ze af willen van bepaalde symptomen. Symptomen als (en dit heb ik even opgezocht) – ‘volgt aanwijzingen niet op’, ‘staat vaak op in situaties waar verwacht wordt dat men blijft zitten’ en ‘mengt zich zomaar in gesprekken’.

Waarom plakken mensen een label op zulk gedrag? Misschien omdat, als pijn en verdriet laten zien wie je werkelijk bent (zie vorige column), een medische probleem het ultieme bewijs vormt. Dat maakt het officieel – ik lijd dus ik besta.

Of zijn klassen en kantoren gewoon te geestdodend? Komt de rusteloosheid voort uit al die cijfers en targets die moeten worden gehaald?

Nee, zeggen de kenners, ADHD is een ziekte. Een aandoening en een stoornis. Het bewijs daarvoor ligt (natuurlijk) in de hersenen. Hersenen maken tegenwoordig alles echt. Die van ADHD-patiënten zijn kleiner, of in ieder geval het rechterdeel ervan. Waarschijnlijk worden er minder verbindingen gemaakt.

Maar alleen omdat iets afwijkt van de norm, betekent dat niet dat het ook een ziekte is – de hersenen van homoseksuele en heteroseksuele mannen verschillen net zo goed van elkaar.

De filosofe Hannah Arendt zei ooit dat statistieken allesbehalve onschuldig zijn. Want als eenmaal bepaald is wat het gemiddelde is, wordt de afwijking al snel een probleem – iets dat moet worden opgelost. In The Human Condition schrijft ze: ‘De samenleving verwacht van haar leden een bepaald soort gedrag, ze legt een ontelbare hoeveelheid regels op die allemaal de neiging hebben haar leden te ‘normaliseren’, om spontaan gedrag of uitzonderlijke prestaties uit te sluiten.’

En dus wordt onvoorspelbaarheid een probleem. Of een ziekte zelfs.

Ook Michael Phelps, sinds deze Spelen de succesvolste Olympiër aller tijden, heeft ADHD. Daarom bracht zijn moeder hem vroeger naar het zwembad, zodat hij wat van zijn overtollige energie kwijt kon. Als ze hem medicijnen had gegeven, had dat niet gehoeven. Dan was hij gaan zitten als dat van hem werd verwacht. Dan had hij nu misschien netjes op een kantoor gewerkt om andermans cijfers en targets te halen.

Gelukkig zijn er nog afwijkingen en uitzonderingen. Want uiteindelijk ligt alleen daar ware grootsheid in.

Dit is deel 3 van een serie, beginnend bij ‘meer dan alleen cijfers waarna ‘een droeve bedoening volgt

4 Comments

  1. Als je de symptomen niet goed kent en de werking van de medicatie niet begrijpt moet je je niet mengen in discussie over de medicalisering.

    Ik adviseer je eens te praten met kinderen en volwassenen die de diagnose ADHD hebben en die geholpen zijn met medicatie.

  2. marian

    Er zijn ongetwijfeld mensen die geholpen zijn, dat ontken ik niet. Maar er zijn ook mensen die veel te snel medicijnen krijgen omdat hun gedrag als een probleem wordt gezien. Alleen omdat ze ‘anders’ zijn of zich niet gedragen zoals het hoort.

    Niet iedereen is hetzelfde, ook mensen met ADHD niet.

  3. Elvi

    Jammer dat je de problemen van AD(H)D-ers simplificeert. Verdiep je ajb eerst in de problemen die mensen met AD(H)D ondervinden. Comorbiditeit, want AD(H)D gaat vaan gepaard met problemen als depressie en angsten. Het snelle afgeleid zijn is een van de kenmerken, maar de gedachtenstorm zit bij veel AD(H)D-ers nog het meest in de weg. Uitgeput raak je er van. Moe, prikkelbaar, gevoelig. Relaties onderhouden wordt hierdoor moeilijk, op het werk kan het problemen opleveren wat uiteindelijk kan zorgen voor een laag zelfbeeld en een hoop pijn en verdriet. Nee, niet iedere AD(H)D-er ervaart exact het zelfde, maar er is een gemene deler. Misschien moet je dit eens lezen om een beter beeld te kunnen vormen: http://www.gezinspiratie.nl/archives/4817#comment-2026

    Ik slik medicatie omdat het leven een lijdensweg was geworden. Alles was me te veel, al jaren lang. En nee, niet iedereen met AD(H)D zal zo diep gaan als ik gegaan ben, maar laat een ieder voor zich de beslissing maken op welk moment ze genoeg geleden hebben en medicatie willen gaan gebruiken. Ik ben anders, ik gedraag me anders, maar daarom slik ik geen medicatie. Ik slik medicatie om mijn hoofd wat rust te gunnen en weer te kunnen functioneren. Niet als een ‘normaal’ mens, want mijn ‘vreemde’ eigenschappen verdwijnen er niet mee, maar als vrouw, moeder en echtgenote met mijn eigen eigenaardigheden.

  4. marian

    Hoi Elvi, ik ben het met je eens als je zegt dat iedereen voor zichzelf moet beslissen of en wanneer ze medicatie willen gebruiken. Maar er zijn genoeg mensen, en zeker kinderen, die het gewoon voorgeschreven wordt. Waaronder ook mensen en kinderen zonder ADHD. Het label wordt te vaak en te makkelijk gebruikt, net als medicatie.

    Deze column was de 3e in een serie waarin ik iets heb willen zeggen over de hedendaagse cultuur, waarin cijfers en targets centraal staan en het afwijkende als een probleem of zelfs ziekte wordt gezien.

    Maar dat doet niets af aan jouw verhaal. Wat je beschrijft gun je natuurlijk niemand en ik begrijp heel goed dat medicijnen dan een zegen zijn. Die moeten er dus ook zeker zijn, alleen niet voor 200.000 mensen, en naar mijn mening ook niet voor kinderen.

Geef een reactie