voor de tijgers

In de dierentuin van Washington wierp een vrouw zich ooit voor de leeuwen. Een Zuid-Afrikaanse man met liefdesverdriet sprong in een rivier vol krokodillen. In Berlijn nam een vrouw een duik in het ijsberenverblijf (later werden foto’s gepubliceerd waarop een van de ijsberen haar trui droeg). En nu heeft een Afghaanse man zich vorige week in de dierentuin van Kopenhagen laten verslinden door tijgers. 

Zelf ben ik eens met een vriendin over het hek van Artis geklommen. Omdat we om vier uur ‘s nachts de tijger wilden zien. Mira heette ze geloof ik, ze viel een beetje tegen. Kleiner en stiller dan verwacht, en bovendien had ze geen staart. Maar ze staarde ons wel langdurig aan, hopend dat we dichterbij zouden komen waarschijnlijk. Wij staarden alleen maar terug, net zolang tot een bewaker ons in het licht van zijn zaklamp vond. In plaats van ons eruit te zetten, ging de bewaker naast ons zitten. Hij zei dat hij zelden iemand tegenkwam. Hij wilde gezellig wat praten.

Als we het in Nederland over de zelfverkozen dood hebben, en dan vooral de zelfverkozen dood van ouderen voor wie het leven ‘voltooid’ is (zoals bij het initiatief Uit Vrije Wil) klinkt altijd het argument dat die dood waardig moet zijn. Kalm en vredig, zonder pijn. Het past in deze tijd waarin dingen bovenal veilig en beheersbaar moeten zijn. Mensen willen alles in eigen hand houden en tegelijkertijd worden beschermd.

Maar uiteindelijk zal de pijn altijd onvermijdelijk zijn. In het leven, dus waarom dan niet in de dood? De twee horen toch bij elkaar.

Mocht ik ooit levensmoe worden dan zou ik gaan zwemmen met haaien, op vakantie gaan naar een oorlogsgebied, abseilen in de binnenkant van een vulkaan. En als ik daar eenmaal te oud voor ben, hoop ik dat iemand ‘s nachts het hek voor me openzet. Dat er een eenzame bewaker is voor een laatste gesprek. En dan ga ik, het tijgerverblijf in. Het moet ongelooflijk eng zijn, extreem pijnlijk, maar doet tenminste recht aan het leven. En voor die tijgers is het wel zo leuk.

2 Comments

  1. Peter

    Hallo Marian,

    Interessante column over volop leven en de dood.
    Toen ik het las, moest ik denken aan een song van Neko Case:

    http://www.youtube.com/watch?v=mbZC87rKXyE

    Vriendelijke groeten,

    Peter

  2. marian

    Hoe toepasselijk! Dank voor de tip, ik kende het niet

Geef een reactie