Fictie vs de werkelijkheid: ronde 1

In de Iraanse, Oscarwinnende film A Separation verliest een vrouw haar ongeboren kind. Ze beweert dat haar werkgever de schuldige is – hij duwde haar van de trap. Vervolgens gaat iedereen in de film met dit gegeven aan de haal. Wat is er precies gebeurd? Wie is de schuldige? Wie heeft gelijk, wie moet er boeten en wat is een passende prijs?

In Amsterdam kreeg een vrouw een miskraam nadat zij en haar vriend ruzie hadden gehad met een groep jongeren op de Nieuwendijk. De jongeren beweren dat de vriend begon, ze ontkennen dat ze de vrouw hebben geslagen of geschopt. Volgens de vrouw scholden de jongeren haar uit voor ‘negerhoer’ en was er sprake van een gerichte aanval. Vervolgens ging iedereen er in de media mee aan de haal. Hier bijvoorbeeld, hier en hier. Zonder dat bekend is wat er nu eigenlijk is gebeurd.

A Separation laat zien waar dit soort aannames, verdachtmakingen en overdrijvingen toe kunnen leiden. Laat de consequenties zien die kleine voorvallen kunnen hebben, omdat niets ooit op zichzelf staat – het ene incident lokt het volgende uit, zelden is vast te stellen waar alles mee begon.

De meeste mensen handelen niet uit kwade bedoelingen, maar uit trots en koppigheid. Dat kan desastreuze gevolgen hebben, en toch schuilt er ook veel schoonheid in. Het zit allemaal in A Separation, de beste film van de afgelopen 10 jaar. En bovendien een onmisbare duiding bij de actualiteit!

De uitslag is in dit geval duidelijk – de fictie wint.

3 Comments

  1. GLuc

    A fictional work is like your room, it is a world apart and comfortable. It ‘nice to live in the comfort of your own room, but it is also necessary to overcome laziness and go out, plunging in that infinite and chaotic complication called reality. Otherwise one would risk to end like Don Quixote or Emma Bovary. Even if at least Don Quixote had great fun, I still prefer the (often tragic) chaos of reality (but not the one created by Media!).

  2. marian

    Mister GLuc, good point indeed. Don Quixote and Emma Bovary lost themselves in fiction, maybe they went a bit too far. But the chaotic reality becomes a lot more comprehensible when watching or reading good fiction! Although I do admit that I can be a bit lazy 🙂

  3. GLuc

    You are absolutely right. In fact, when, at the end of story, he burns his books, Don Quixote spares Ludovico Ariosto’s “Orlando Furioso”: maybe he was a bit crazy, but not stupid! And I admit to have learned more by reading Musil’s The “Man without qualities” and Kraus’s “The last days of Mankind” than by preparing two exams of Contemporary History at the University. Even movies like “Blind chance” by Kieslowsky or Haneke’s “The white ribbon” have left their mark on me.

    Good fiction can make the world out there enter in your comfortable room. The problem is bad fiction (as, actually, pointed out by Cervantes and Flaubert-but you should take a look to Eco’s recent “The Prague Cemetery” too: it shows how people are inclined to consider “good” fiction the one that confirms their opinions). No, I’m wrong: the problem is to have the intellectual means to detect good fiction and to make good use of it.

    I confess I’m a bit lazy too. Have you guessed where my laziness lies? As the names of Musil and Kraus confirm, I’m a bit inclined to pick up authors that the time has just declared timeless. Well, “Nobody’s perfect”.

Geef een reactie