extremisten

De culturele kloof kon niet duidelijker zijn. Bij het essay ‘Waarom haten ze ons?’ plaatste nrc.next in navolging van Foreign Policy een foto van een beschilderde, naakte vrouw. In het Midden-Oosten moet een vrouw doorgaans zo bedekt mogelijk zijn, in het Westen kan ze niet zichtbaar genoeg zijn.

De Egyptisch-Amerikaanse journaliste Mona Eltahawy klaagt in haar essay schandelijke praktijken als genitale mutilatie en maagdelijkheidstesten aan. Godzijdank zijn we in het Westen vrij. En toch.

Ook hier zijn de vrouw en haar lichaam een voortdurende inzet van strijd. Ze is te dik, ze is te dun, ze is te beïnvloedbaar. De seksualisering van de samenleving heeft haar hoofd op hol gebracht, ze spiegelt zich alleen nog aan reclames en videoclips. Haar lichaam is gepornoficeerd, ze is een female chauvinist pig, ze is een slachtoffer, ze is hoe dan ook in de war. Zijn haar borsten nu ‘funbags’ of uit de kluiten gewassen melkklieren? Houdt ze nu wel of niet van seks?

Als ze jong is staat ze op bangalijstjes en hangt ze rond in kelderboxen, alarm! Later is ze juist te kritisch – ze wacht te lang met kinderen krijgen en vriest haar eicellen in, dubbel alarm!

Conservatieven zien de vrouw het liefst thuis, liberalen schoppen haar juist de deur uit – werken zullen ze, al die verwende prinsesjes, hup dat glazen plafond door! Maar dan wel met gebruik van hun erotisch kapitaal. Ondertussen bedenken bedrijven telkens nieuwe problemen die moeten worden aangepakt (de laatste vondst is een middeltje waarmee je de huid van je vagina bleekt) en prijkt het naakte vrouwenlichaam overal als aankleding. Zelfs bij belangwekkende essays. Het is allemaal van een gekmakende schizofrenie.

Eerder dit jaar hield Hillary Clinton een speech waarin ze zich afvroeg waarom extremisten zich altijd op vrouwen richten. In welk land ze ook wonen, welke overtuiging ze ook aanhangen – ‘Ze willen vrouwen controleren. Hoe we ons kleden, hoe we ons gedragen, zelfs wat we met onze gezondheid en ons lichaam doen.’ Het geweld verschilt, maar extremisten vind je overal. Of ze zich nu liberaal, conservatief, feministisch of wetenschappelijk noemen, de bemoeizucht is even onuitstaanbaar.

Geef een reactie